X
تبلیغات
رایتل

اسپند روی آتش

شنبه 27 آبان‌ماه سال 1391 ساعت 12:11 ق.ظ

زنده باد نام مجازی!


کامنت آقای سید عباس سیدمحمدی ذیل پست پیشین بر آنم داشت که چند خطی درباره انتخاب نام مجازی در دنیای مجازی بنویسم.

اکثر دوستانی  که نوشته های این وبلاگ را می خوانند کما بیش بنده را می شناسند. این آشنایی هم عموما به زمان نوشتن در " بدون . ش.رح" باز می گردد که آن اواخر نامش به " نوشته های بی ق.رار" تغییر کرده بود و یک سال پیش از صحنه ی وبلاگستان -به دلایل شخصی البته- محو شد! 


در  وبلاگ جدید به دو دلیل اصلی از اسم مجازی استفاده کردم؛


 اول : عدم کشف شدن توسط خویشاوندان گرامی و قدری فضول! که این کشف امکان بی پرده نوشتن را به صفر میرساند برای من.

 و دوم : عدم کشف شدن توسط یک فرد خاص!


حدود سه هفته ی پیش به کشف و شهود عملی نسبت به نتایج بسیار مطلوبتری از انتخاب نام مجازی دست یافتم!

 خیلی خوب است که وقتی باز.جو ، ساعت ها از تو راجع به فعالیت در دنیای مجازی(داشتن فیسبوک یا وبلاگ) می پرسد با خیال راحت بگوی : خیر. به هیچ وجه!!!


من آدم مهمی نیستم، نوشته هایی مانند نوشته های این وبلاگ که اغلب اتفاقات روزمره ی زندگی دستمایه ی  نوشته هایش است، و گه گاه نک و نالی از اوضاح بغرج مملکت که ازاین نک و نال ها هم بیشتر به "تحلیل های اتوبوسی" تعبیر میشود تا تحلیل حسابی، تاثیر سیاسی ای بر فکر کسی نخواهد گذاشت و اصولا ارزش و اهمیت خاصی ندارد.


اما ازروزی که در تئاثر قتل س.تار ب.هشتی  به سوگواری نشسته ایم،باز هم بیشتر راضی ام ازین که با نام مجازی می نویسم. چرا که این آدم نما ها برای گرفتن زندگی دیگران به بهانه خاصی نیاز ندارند.

 ممکن است تفنن هم چاشنی کارشان شود. مثلا بخواهند امتحان کنند که یک جوان 35 ساله با چند ضربه لگد در شکم به آستانه مرگ می رسد؟


و در پایان اینکه ؛ فقط مسئله ترس از سوگوارشدن یک خانواده ی سوگواری کشیده نیست،فقط هزینه خرید قبر و تقبل هزینه کفن و دفن نیست، حرف من همیشه این است :

 تا زمانی که می دانی ممکن است روزی در راه آزادی قدری تاثیرگذار باشی، خودت را به کشتن نده!